...با تو تا بی نهايت
مرا می شناسی تو ای عشق من از آشنایان احساس آبم و همسایه ام مهربانی است و توفان یک گل مرا زیر و رو کرد پرم از عبور پرستو صدای صنوبر سلام سپیدار مرا می شناسی تو ای عشق که در من گره خورده احساس رویش گره خورده ام من به پرهای پرواز گره خورده ام من به معنای فردا دل تشنه ای دارم ای عشق مرا خنده کن بر لبانی که شب را نگفتند مرا آشنا کن به گلهای شوقی که این سو شکستند و آنسو شکفتند دل نورسی دارم ای عشق مرا پل بزن تا نسیم نوازش مرا پل بزن تا تکاپوی خورشید دل عاشقی دارم ای عشق صدایم کن از صبر سجاده ی شب صدایم کن از سمت بیداری کوه تورا میشناسم من ای عشق شبی عظر گام تو در کوچه پیچید من از شعر، پیراهنی بر تنم بود به دستم چراغ دلم را گرفتم ودر کوچه عطر عبور تو پر بود و در کوچه باران چه یکریز و سرشار گرفتم به سر چتر باران کسی در نگاهم نفس زد و سرتاسر شب پر از جستجوی تو بودم و سرتاسر روز پر از جسجوی تو هستم صدایم کن ای عشق صدایم کن از پشت این جستجوی همیشه
پ.ن:دیگه آخر نوشته هام نمیتونم چیزی بنویسم خیلی وقته حرفهامو یه شکل دیگه میگم،همیشه یه بغل پر از عشق دوتا گوش شنوا و دو تا چشم مهربون وجود داره که هر وقت برسم ته بی صبری ها،امیدم بده انرژی حرکت بهم بده و یادم بیاره خیلی مسیرهارو آسون نیومدم و میتونم بیشتر از اینها هم صبر کنم، با هرچه عشق نام تو را می توان نوشت با هر چه رود راه تو را می توان سرود بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را با دست های روشن تو می توان گشود پ.ن:وقتی ناراحتی مینویسی اما وقتی خوشبختی و خوشحال از در دیوار هر جا هم شده شعر دزدی میکنی تا به عشقت بگی ارزشت بیشتر از اینهاس...همسرم،همسفر مهربونم برای نوشتن عشقت سقف آسمونم کفاف نمیده...اول آخر هر نوشته ای که کلمه عشق توش باشه تویی...
